‏« ﺷﺎﻝ ﻭ ﺍﺳﺒَﻪ‏» شعر تالشی از امین رحمانی شاعر شاندرمنی

سگ و شغال

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‏« ﺷﺎﻝ ﻭ ﺍﺳﺒَﻪ‏» شعر تالشی از امین رحمانی ( للیکه دار ) شاعر شاندرمنی:

ﺕˇ ﻭﺍﺗَﻪ ﻣﻦ ﻧﯿﻮﯾﺸﺘَﻪ ﺧَﻠﮑﯽ ﺧﻮﻧﺪَﻩ

ﺍﯾﻠﯽ ﺍﺷﺘﻦ ﻧِﺪﺍﺷﺘَﻪ ﺍَﺳﺒﯽ ﺭﻭﻧﺪَﻩ

ﺳﺮَﻩ ﺍﺳﺒَﻪ ﺩﻭﺭﻭ ﺩَﯼ، ﺷﺎﻝ ﻧِﺰﻭﻧﯽ

ﺗَﻠَﻪ ﻧَﯽ ﮐَﺮﮒ ﻫَﺮﯼ ﺷﺎﻟﯽ ﺩَﺧﻮﻧﯽ

ﺍَﻧﺸﺘﺎ ﺷﺎﻝ ﻣﻮﻧﯿﺴﺘِﻪ ﮐﺮﮔَﻪ ﻣﻮﻧَﻪ

ﺩَﺱ ﻭ ﭘﺎ ﺧﺸﮏ ﻣﻮﻧﯿﺴﺘِﻪ ﺧﻮﻧَﻪ ﺑﻮﻧَﻪ

ﮐﺘَﻪ ﺑﯿﮕِﻪ ﺑﯿﮕﻪ ﮎˇ ﺷﺎﻟﯽ برده

ﭘِﺘﺎﺭˇﺷَﻪ ﻟﻮﻧﯽ ﺍﻡ ﺍﺳﺒَﻪ ﻫَﺮﺩَﻩ

ﺷَﻪ ﻧﺸﺘَﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﭘِﺸﺘﯽ ﮐﻮ ﺩَﺧﺘَﻪ

ﻣَﺜَﻞ، ﺷﺎﻟﺶ ﺳﺮﺍ ﮐﻮ ﺩِﻩ ﭘِﺨﺘَﻪ

ﺷﺎﻟﯽ ﻣَﭽَّﻪ ﮔﻨَﻪ ﻫﻢ ﺩِﻩ ﭺˇ ﺑﺒﻮ

ﺍَﺻﻠَﻦ ﺧَﺒَﺮ ﺩﺍﺭﯼ ﺧﻮﻥ ﺑﯽ ﮐﯽ ﭘﺒﻮ؟

ﺷَﻪ ﻧﺸﺘَﻪ ﮐَﻪ ﻧﺎﺭﯼ ﮐﻮ ﮔَﻪ ﺵ ﺁﮐَﺮﺩَﻩ

ﺻﺎﺣﺎﺏ ﮐَﻪ ﺩﻩ ﻗَﺸﻨﮓ ﻣﺎﺗﯽ ﺁﺑَﺮﺩَﻩ

ﺍﺳﺒَﻪ ﺵ ﺑَﺮﺩَﻩ ﺩَﻭَﺳﺘَﻪﻧﺎﺭﯼ ﮐﻮ

ﺁﺧﺎ ﮐﺎﮐﻮ ﺯﻭﻧﯽ ﻣﻦ ﮐَﺮﮔﯽ ﻫَﺮﺩَﻩ؟

ﺍﺷﺖ ˇ ﺍﺳﺒَﻪ ﮐﺎﺭَﻩ؟ ﮐﺎﮐﻮ ﺩَﺧﺘَﻪ؟

ﺍَﺯ ﮎˇ ﯾﺎ ﻣَﻨﺪﯾﻤَﻪ ﺍَﯼ ﮐﯽ ﭘِﺨﺘَﻪ؟

ﺳﺮﺍ ﺍﺳﺒَﻪ ﺁﮔَﺮﺩَﻩ ﺩﻭﻡ ﺗَﮑﻮﻥ ﺩَﻩ

ﺍﺷﺘَﻦ ﺷﯿﺮَﻩ ﺁﮐَﺮˇ ﻫَﯽ ﻧﺸﻮﻥ ﺩَﻩ

ﺍﯼ ﺩَﻓَﻪ ﺧﺸﮏ ﺁﺑَﻪ ﺷﺎﻝ ﯾﺎ ﭺ ˇ ﮐَﺮ ˇ

ﺍﺳَﻪ ﻫَﯽ ﺧﺸﮑَﻪ ﭼﺎﻓﯽ ﺯﻭﺭ ﺭﻭﺑَﺮ ˇ

ﺍﺳﺒَﻪ ﺵ ﺑَﺮﺩَﻩ ﺩَﻭَﺳﺘَﻪ ﮐَﻪ ﻧﺎﺭﯼ ﮐﻮ

ﺗَﺮَﻩ ﺭﺍﮐَﻪ ﺵ ﮔِﺘَﻪ ﺑﯿﯿَﻪ ﺩﺍﺭﯼ ﮐﻮ

ﺍﺳﺒَﻪ ﺯﻭﺯَﻩ ﮐَﺮ ˇ ﺷﺎﻝ ﻣﻦ ﻭَﺭ ﺁﺩَﻩ

ﺭَﻓِﻖ ﺟﺎﻥ ﺭﺍﮐَﻪ ﺍﻭﻣَﻪ ﻣﻦ ﺳَﺮ ﺁﺩَﻩ

ﮐَﺮﮔَﻪ ﮔﻮﺷﺖ ﻫَﺮﺩَﺭَﻩ ﺍﻧﺘَﻪ ﺳَﻘﯽ ﺭَﻩ

ﺍﺷﺖˇ ﺟﺎﻥ ﮔﻮﻟَّﻪ ﻣﻮﻧﻮ ﻭِﺭ ﭼَﻘﯽ ﺭَﻩ

ﺁﮔَﺮﺩَﻩ ﺟَﻨﮕَﻠﯽ ﺭﺍ ﺩﻭﻡ ﺗَﮑﻮﻥ ﺩَﻩ

ﺍَﮔَﻪ ﻣِﺮﺩَﻩ ﺕ ˇ ﻧﺎﻣِﺮﺩﯼ ﻧﺸﻮﻥ ﺩ

َ ﮐﯽ ﻭﺍﺗَﻪ ﺷﺎﻝ ﺳﺮَﻩ ﺍﺳﺒَﻪ ﺑﺮﺍﯾَﻪ؟

ﭼﻢ ˇ ﮐَﻪ ﺟَﻨﮕَﻠَﻪ، ﭺ ˇ ﮐَﻪ ﺳﺮﺍﯾَﻪ

 

ﺗﺮﺟﻤﻪ فارسی شعر ( که دوست بسیار عزیزمون “سید مومن منفرد” زحمتشو کشیده اند):

ﺗﻮ ﮔﻔﺘﯽ، ﻣﻦ ﻧﻮﺷﺘﻢ، گلویی ﺧﻮﺍﻧد

ﯾﮑﯽ دیگر ﺍﺳﺐ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﺍﺵ ﺭﺍ ﺭﺍﻧﺪ

ﺳﮓ ﻗﺮﻣﺰ ﺭﻧﮓ ﺩﺭﻭﻍ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ، ﺷﻐﺎﻝ این را ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺖ

تله ﻣﯽ ﮔﺬﺍﺷﺖ، ﻣﺮﻍ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩ و ﺷﻐﺎﻝ ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ

ﺷﻐﺎﻝ ﮔﺮﺳﻨﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺑﺎ ﭘﺮﻫﺎﯼ ﻣﺮﻍ

ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻭ ﭘﺎﯼ ﺧﺸﮏ‏(ﮐﻨﺎﯾﻪ ﺍﺯﺑﯽ ﺑﻬﺮﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺍﺯ ﺷﮑﺎﺭ ‏)ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﺑﺎ ﺑﻮﯼ ﺧﻮﻥ ﻣﺮﻍ

ﺍﯼ ﺳﮓ ﺑﮕﯿﺮ ﺑﮕﯿﺮ ﮐﻪ ﺷﻐﺎﻝ ‏(ﻣﺮﻍ ﺭﺍ‏)ﺑﺮﺩ

ﻻﻧﻪ ﯼ ﻣﺮﻍ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﯾﻦ شغال ﺳﮓ ﺧﻮﺭﺩﻩ‏(ﺍﯼ ﺷﻐﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﺍﻟﻬﯽ ﺳﮓ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺭﺩ‏) ﻏﺎﺭﺕ ﮐﺮﺩ

‏(ﺳﮓ) ﺭﻓﺖ ﭘﺸﺖ ﺩﺭﺧﺖ و ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪ

ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺷﻐﺎﻝ ﺭﺍ دیگر ﺍﺯ ﺣﯿﺎﻁ ﻓﺮﺍﺭﯼ ﺩﺍﺩ

ﺑﻪ ﻣﺬﺍﻕ ﺷﻐال ﺑﺮﺧﻮﺭﺩ که ﺍﯾﻦ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﻪ ﺑﺴﺎﻃﯽ ﺍﺳﺖ؟

(شغال به صاحبخانه گفت) ﺍﺻﻼً ﺑﺎ ﺧﺒﺮﯼ ﮐﻪ ﺧﻮﻥ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻭﯼ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺑﺮﯾﺰﺩ؟

‏(ﺷﻐﺎﻝ‏) ﺭﻓﺖ ﺟﻠﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺩﻫﺎﻧﺶ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ و این را گفت

ﺻﺎﺣﺒﺨﺎﻧﻪ (از دیدن این صحنه و شنیدن این موضوع) ﺑسیار ﻣﺘﻌﺠﺐ ﺷﺪ

(شغال به صاحبخانه) ﻣﮕﺮ ﺗﻮ ﺩﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﻣﻦ ﻣﺮﻍ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﻡ؟

ﺁﺧﺮ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﯽ ﻣﻦ ﻣﺮﻍ ﺭﺍ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﻡ؟

ﺳﮓ ﺗﻮ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟ ﮐﺠﺎ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ؟

ﻣﻦ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻫﺴﺘﻢ، پس ﺍﻭ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﺭﯼ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟

ﺳﮓ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺮﮔﺸﺖ، در حالیکه ﺩﻣﺶ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻥ ﻣﯽ ﺩاﺪ

ﺧﻮﺩﺵ ﺭﺍ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻣﯽ ﮐرد ﻭ ﭘﯿﺶ ﺻﺎﺣﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩﻧﻤﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮐرد

ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ (با دیدن شغال) ﺧﺸﮏ ﺷﺪ ﮐﻪ ﺷﻐﺎﻝ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﭼﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ

در حال که هی ﺁﺏ ﺩﻫﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺯﻭر ﻗﻮﺭﺕ ﻣﯽ ﺩاﺪ

(صحابخانه) ﺳﮓ ﺭﺍ ﺑﺮﺩ ﺟﻠﻮﯼ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺴﺖ

ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﺑِﻪ ﺗﺮﮐﻪ ﯼ ﻧﺎﺯﮐﯽ را ﮔﺮﻓﺖ

ﺳﮓ ﺯﻭﺯﻩ ﻣﯽ ﮐﺸﺪ که ﺷﻐﺎﻝ ﻣﺮﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮐﻦ

ﺍﯼ ﺩﻭﺳﺖ ﻣﻦ، ﺗﺮﮐﻪ ﺁﻣﺪ ﻣﺮﺍ ﺭﻫﺎ ﮐﻦ

(شغال رو به سگ)ﮔﻮﺷﺖ ﻣﺮﻍ ﺧﻮﺭﺩﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺍﯾﻨﮕﻮﻧﻪ ﺳﻼﻣﺘﯽ

ﺑﺪﻥ ﺗﻮ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﮔﻠﻮﻟﻪ ﻣﺤﮑﻢ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﯾﺎﺩی ﭼﺎﻕ شدی

ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺟﻨﮕﻞ ﺑﺮﮔﺸﺖ در حالی که ﺩﻣﺶ ﺭﺍ ﺗﮑﺎﻥ ﻣﯽ ﺩاﺪ

ﺍﮔﺮ ( صاحب خانه) ﻣﺮﺩ ﺑﺎﺷﺪ، ﻧﺎﻣﺮﺩﯼ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ

ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻐﺎﻝ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺳﮓ ﻗﺮﻣﺰ ﺭﻧﮓ ﺍﺳﺖ؟

ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﻣﻦ در ﺟﻨﮕﻞ ﺍﺳﺖ، ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺍﻭ ﺣﯿﺎﻁ ﻣﻨﺰﻝ ﻣﺮﺩﻡ

 

این شعر در ماهنامه تالش، شماره؟؟ درج شده است.

Be Sociable, Share!

11 دیدگاه برای “‏« ﺷﺎﻝ ﻭ ﺍﺳﺒَﻪ‏» شعر تالشی از امین رحمانی شاعر شاندرمنی

  1. آقای رحمانی واقعاً دست مریزاد بخاطر این شعر زیبا که قالب داستانی بسیار زیبایی دارد و احسنت بخاطر انتخاب خمیر مایه زیبای این شعر که یکی از ضرب المثل های قدیمی تالشی است…

    بسیار لذت بردم از این شعر. واقعاً دست مریزاد…

  2. سلام
    این شعر یکی از زیباترین اشعار ادبیات تالش می باشد. نمی دانم چرا برخی ها در همایش شعر تالش از کنار آنبه این راحتی گذشتند؟!

  3. امی عزیز، امشب دوبار که این شعر رو خوندم به انادزه ار اول و شاید خیلی هم بیشتر لذت بردم،
    محربا و دست مریزاد به تو دوست هنرمندم…

  4. امین عزیز، امشب که دوباره این شعر رو فوق العاده شما رو خوندم به اندازه بار اول و شاید خیلی هم بیشتر لذت بردم،
    مرحبا و دست مریزاد به تو دوست هنرمندم…

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.